Jestes
niezalogowany
ZALOGUJ

      

  WIZYTÓWKA  GALERIA [19]  PRZYJAC. [111]   BLOG   STARTY   KIBIC 
 
Beauty&Beast
Pamiętnik internetowy
Lecę, bo chcę :)

Pawłowska-Pojawa Anna
Urodzony: 1976-05-06
Miejsce zamieszkania: Warszawa
223 / 228


2010-05-02

Dostęp do
wpisu:

Publiczny
Truchcikiem po ZOO (czytano: 1157 razy)



Od razu zaznaczam, że ten tytuł to pewna licentia poetica, bo truchcik to to jednak nie był, a kurcgalopek całkiem konkretny... I nawet nie byłam specjalnie rozczarowana niezrobieniem życiówki ani w ogóle niczym. Najzwyczajniej w ¶wiecie cieszyłam sie z biegania i tej rado¶ci mi starczyło akurat na 46 minut u 35 sekund. Na nic się nie szykowałam, na nic nie nastwiałam, nic nie planowałam, poza czyst± przyjemno¶ci± startu w dobrym towarzystwie....

W Biegu ZOO w tym roku nie zamierzałam brać udziału. Bieg miał się odbyć 17 kwietnia, tego samego dnia szykowała sie Wesoła Stówa. No, a potem był 10 kwietnia i wielkie zamieszanie w planach i kalendarzach. I organizatorów, i uczestników. I skutkiem tego zamieszania zajrzałam ktoregos popoludnia stronę biegu, ze zdumieniem konstatujac, że s± jeszcze jakies wolne miejsca (w pierwszym podej¶ciu 1000 miejsc rozeszło się w 4 godziny). A skoro były miejsca i skoro w kalendarzu był luz - skorzystałam z okazji.

I tym sposobem pierwszego maja znalazlam się w Parku Praskim. Słońce, ktore dzień wczesniej grzało bez opamiętania, wczoraj schowało się za chmurami, zanosiło się raczej na deszcz. Wsród masy znajomych była m.in. Kasia, która na co dzień biega znacz±co szybciej ode mnie, tym razem jednak miala pobiec treningowo z racji startu w maratonie (jutro, w Katowicach, trzymam kciuki za Kasię). Kasia miała plan - trzy kilometry po 4:45, potem po 4:35, a potem koncówka nie szybciej niż 4:25. Uzgodniły¶my zatem, że dopóki dam radę, będę się jej trzymac...

I tak wystartowali¶my, w gruncie rzeczy nawet we trójkę - Kasia, ja i mój osobisty małzonek. Zaczęli¶my nieco szybciej, od razu było poniżej 4:40. Biegło mi się nieĽle. Małżonek po 3. km zacz±ł wyraĽnie nas wyprzedzać, ja starałam się nie zwalniac, ale kosztowało mnie to coraz więcej wysiłku. Biedna Kasia hamowała sie wszystkimi siłami żeby nie przyspieszyć, ale dzielnie mnie holowała w charakterze worka balastowego. Ja jej mowilam, żeby gnała do przodu, ona, że mnie nie zostawi, bo wtedy się będę obijać (co prawda to prawda). W końcu na szóstym kilometrze ostatecznie zniechęciłam j± do siebie. Kasia zatem pgnała przed siebie jak torpeda, a ja próbowałam tylko nie wytracić siły rozpędu.

Koniec końców Kasia wpadła na metę pierwsza z naszej trójki - po jakich¶ 43 minutach, 45 z sekundami nabiegał małżonek, a ja dotoczyłam się w 46:35, cała zadowolona z siebie...

I dopiero w samochodzie uznałam,że faktycznie się obijałam. Ani ¶ladu zmęczenia, ani ¶ladu zakwasu... I niedosyt, ale pozbawiony żalu :)

Za to medal wyj±tkowo ładny.

A pani burmistrz tym razem darowała sobie wybijanie nazwiska na medalu...


Blog moga komentować tylko Przyjaciele autora







 Ostatnio zalogowani
Tumael
00:43
Dollot
00:39
Marcin1982
00:17
lordedward
00:13
fit_ania
23:49
benfika
23:42
runner
23:41
Iryda
23:32
1223
23:28
bozydarek
23:26
kakaa73
23:16
celownik
23:15
adams75
23:13
Bartu¶
23:12
przemcio33
22:53
bartosz0509
22:37
|    Redakcja     |     Reklama     |     Regulamin     |