Jestes
niezalogowany
ZALOGUJ

     

  WIZYTÓWKA  GALERIA [19]  PRZYJAC. [111]   BLOG   STARTY   KIBIC 
 
Beauty&Beast
Pamiętnik internetowy
Lecę, bo chcę :)

Pawłowska-Pojawa Anna
Urodzony: 1976-05-06
Miejsce zamieszkania: Warszawa
221 / 228


2010-03-29

Dostęp do
wpisu:

Publiczny
Warszawa odczarowana - 1:39:14 (czytano: 1183 razy)



Podobno za met± promieniałam i promieniowałam na wszystkie strony. To możliwe. Bo jak tu nie promienieć, kiedy wreszcie przysla wiosna, a ja zrobiłam dwie rzeczy za jednym zamachem i to w jak najlepszym stylu.

Po pierwsze - tak wreszcie!!! - nie tylko udało mi się poprawić życiówkę w półmaratonie (21,0975 km, tak dla przypomnienia). I to nie o sekndę czy dwie, ale od razu o prawie dwie minuty (bez 6 sekund). Co oznacza, ni mniej ni więcej, tylko złamanie magicznej bariery 1:40. Wynik 1:39:14 netto i 1:39:38 brutto to ukoronowanie tych wszystkich zimowych treningów, tego biegania przy -26 stopniach, tego upartego przedzierania się przez zaspy, scigania na lodzie i w mrozie na Targówku, wstawania o 5 z minutami, w ciemno¶ciach egipskich, ¶miesznych podskoków na zmrożonych chodnikach i litrów potu wylewanych na nienajmilej pachn±cych klubowych bieżniach. I dla tej chwili - warto było :) Bo wygrałam z ograniczeniami własnej fizyczno¶ci, własnego ciała, umówmy się nie najzwinniejszego i nie najlżejszego...

A druga rzecz? Była i druga, a raczej - drugie dno tego biegu. Ja uwielbiam biegać w Warszawie. Bardzo lubie imprezy Fundacji Maratonu Warszawskiego, bo to ludzie, którzy wiedz±, jak zrobić dobr± imprezę na przyzwoitym poziomie. Ale do tej pory w tych warszawskich imprezach nie udało mi się zrobić życiówki (nie liczę debiutu maratońskiego, ale to byla życiówka debiutancka). Dwa razy na PMW chciałam walczyć o dobry wynik i dwa razy daleko przed meta musiałam uznać wyższo¶ć dystansu. Dlatego do V Carrefour Półmaratonu Warszawskiego podeszłam z rezerw±. Juz nie mówiłam o życiówce, nie mówiłam o łamaniu czegokolwiek. Po ciężkim zimowym treningu i próbie w Wi±zownie wiedziałam, ze chcę pobiec najlepiej jak umiem, ale bez zarzynania się.

Walka toczyła się w mojej głowie. O, w tym miejscu rok temu już się ledwo ruszałam - wczoraj biegłam nie zmieniaj±c tempa. O, tu już przeszlam do marszu - wczoraj biegłam. Tuż przed tunelem poprawiłam zyciówkę na 15 km - 1:10. Wybiegu z tunelu bałam się bardziej niż legendarnego podbiegu na Sanguszki. Ale dałam radę, nawet chyba ciut przyspieszyłam. Sanguszki - slynna golgota biegaczy - lekkie zwolnienie, ale w tempie. Już wtedy widziałam, że 1:40 jest w zasięgu. Tak jak w Wi±zownie nie nie było - tak tutaj wystarczyło nie zwalniać.

Łatwo powiedzieć, trudniej wykonać, zwłaszcza na kostce brukowej na Miodowej. Ale mimo to czas dalej wygl±dał obiecuj±co. Kilometr przed met± już wiedziałam - 1:40 padnie.

I padło.

Już nigdy wiecej nie powiem, że Warszawa nie jest dla mnie. Ależ jest, przecież j± odczarowalam :)


Blog moga komentować tylko Przyjaciele autora







 Ostatnio zalogowani
Arturonaldo
21:23
JohnnyBravo13
21:21
jarek 105 kg
21:16
pawel.agat@interia.pl
21:15
condi
21:03
bolo_biega
21:03
Chudzik
20:59
marekwroc
20:54
Ihetman
20:47
kostekmar
20:45
nedvedstu
20:32
edik19
20:26
mirek2901
20:13
TomekWi¶niewski
20:12
Namor 13
20:08
mariusz67
20:07
|    Redakcja     |     Reklama     |     Regulamin     |