Zawodnicy musieli wykazać się dojrzałością i słuchaniem własnego organizmu. Nikt przecież nie wiedział, który w danym momencie jest w klasyfikacji generalnej, bo kto wie na której aktualnie pętli znajdują się inni rywale! Po raz kolejny najbardziej widowiskowe dla kibiców i najtrudniejsze dla zawodników okazały się przeszkody terenowe wspomnianej pętli czerwonej, która była siedmiuset metrową drogą przez mękę! Rów z wodą. Zbieg, a właściwie zjazd z błotnistej góry traktowanej kilkugodzinnym polewaniem wodą. Podbieg, czy raczej wspinaczka pod tą samą górę w drodze powrotnej na jej szczyt. Zawodnicy obierali przeróżne techniki pokonywania poszczególnych trudności, przy czym zbieg z najwyższego wzniesienia był zupełnie nieskuteczny – najlepiej sprawdzał się „ślizg” na tylnej części ciała. Biegacz błyskawicznie znajdował się na dole.

Zdecydowanie więcej problemów nastręczało dostanie się na górę… O ile problemów z tym nie mieli – lider Piotrek Łobodziński, czy walczący o drugie miejsce z Ukraińcem Oinyukiem – Maciek Dawidziuk, o tyle dla biegnących wolniej była to istna wspinaczka. W pewnym momencie jeden z uczestników wręcz „zaklinował” się na tej ścianie płaczu nie mogąc zrobić kolejnego ruchu do przodu. Tkwił w tej pozycji dobry kwadrans. Dyrektor biegu Jurek Górski widząc tą sytuację nie zastanawiał się długo, zdjął buty i pospieszył bagnistym terenem z pomocą unieruchomionemu zawodnikowi! Jakież to było widowisko! Ilu dyrektorów imprez biegowych byłoby stać na taki gest? Jurek nie zważał zupełnie na zasysającą stopy błotnistą maź pomagając znajdującemu się w sytuacji bez wyjścia zawodnikowi . W momencie kiedy wspólnie próbowali dostać się na górę przebiegał Piotrek Łobodziński. Na prośbę Jurka o pomoc, chwycił wspomnianego biegacza za rękę i doholował go na szczyt niewdzięcznego wzniesienia! Za tą postawę Piotrkowi należy się specjalna nagroda fair play! Nie zważając na swoją pozycję raczej lidera, (mimo iż był faworytem – pewien swojego miejsca być nie mógł ze względu na wspomnianą formułę) zatrzymał się i pomógł potrzebującemu przedstawicielowi biegowej braci! Brawo Piotr!

[frek] Walka z błotem, wodą i ciężkimi przeciwnościami terenowymi odbywała się przy pięknej, słonecznej pogodzie, z którą najwyraźniej Jurek ma jakiś układ, bo w ubiegłym roku była identyczna. Zawodnicy w różnym czasie i kondycji docierali do mety. Triumfatorem biegu na 15.555m okazał się po raz trzeci wspomniany Łobodziński – aktualny i w tym roku już oficjalny – mistrz świata w biegu po schodach. Drugie miejsce wywalczył Maciej Dawidziuk, a trzecie reprezentant Ukrainy Pavel Olinyuk.

„Top 30” z biegu złotego otrzymywało automatyczną kwalifikację do „Biegu Hutników o Tarczę Św. Floriana” rozgrywanego na dystansie jednej mili w bagnistym terenie pętli czerwonej. Kolejność na mecie okazała się powieleniem sytuacji z biegu złotego – Łobodziński, Dawidziuk, Oliynuk.

Cross Straceńców do jednak zdecydowanie więcej niż masowa impreza sportowa. Cross Straceńców to zawody, które akceptują każdego człowieka. To bieg bez barier, który nie uznaje wykluczeń społecznych wynikających z ludzkich słabości. Jurek Górski, którego trudna historia młodzieńczych lat związała z Monarem, nie zapomina o środowisku, które miało wpływ na to jakim człowiekiem jest dziś. W ramach Crossu Straceńców odbyły się oficjalne mistrzostwa Monaru. O ruchu biegowym w tymże Stowarzyszeniu porozmawialiśmy z Wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Monaru – Wojtkiem Fijałkowskim:

Jestem związany ze Stowarzyszeniem Monar od 33 lat, a Monar ma 36... Od kiedy zetknąłem się ze Stowarzyszeniem – bieganie było. Oczywiście nie na taką skalę, bo wówczas Monar miał zaledwie 6 placówek, ale zawsze zdawano sobie sprawę, że aktywność fizyczna jest niezwykle istotnym elementem wspierającym terapię uzależnionych. Istotnym z kilku powodów, m.in. złogi substancji psychoaktywnych zalegające w organizmie ludzkim, znacznie szybciej zostają wydalane poprzez ruch. Kolejna sprawa, to fakt iż bieganie to taka forma współzawodnictwa, w której tak naprawdę walczymy ze samym sobą, a niezwykle ważne w tym sporcie jest przełamywanie własnych barier.

W latach 80 i 90 kiedy bieganie jeszcze nie było aż tak popularne byliśmy inicjatorami akcji biegowych, które niosły ze sobą jakieś przesłanie. Było to bieganie np. z Gdańska do Warszawy, którego hasłem przewodnim było zaprzestanie hodowli maku – głównego składnika podstawowego narkotyku polskich realiów lat 80. W Crossie Straceńców stratujemy po raz kolejny, tym razem silną 170 – osobową grupą. Braliśmy udział we wszystkich biegach łącznie z Crossem Małego Straceńca, gdzie startowały dzieci naszych pensjonariuszy, m.in. Domu Samotnej Matki w Pobiednej. Przyjechali przedstawiciele aż 18 ośrodków terapeutycznych na 30, które obecnie mamy. Wiele osób, które skończyły terapię złapało bakcyla i biega do dziś. Poza tym niektóre ośrodki monarowskie same organizują imprezy. M.in., ośrodek w Ozorkowie organizuje „Cross Księżycowy” i” Zdrową Dychę”.

Cross Straceńców wykracza znacznie poza obszar sportu jako dziedziny samej w sobie. Wielopłaszczyznowe pojmowanie biegania może uświadomić niejednemu z nas, że życie to prawdziwy bieg – z kryzysami, wspinaniem się w górę, upadkami i częstymi potknięciami – mimo, że „przecież tak dobrze szło”. Błotnista trasa Crossu Straceńców oprócz atrakcyjnej formuły ma również niebywałe przesłanie – „z każdego bagna można wyjść”...