2008-07-01
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| długie (czytano: 860 razy)
O rany! Co się dzieje? Ostatnio z wielk± niechęci± i ociężało¶ci± wychodzę z domu do lasu, aby pobiegać. Na pocz±tku wszystko jest nie tak: czuję się ospała, brakuje chyba oddechu, boli mnie kolano, stopa, przeszkadza rami±czko biustonosza, grzywka obija mi się o czoło, włosy lataj± na boki jak zwariowane, słońce mnie razi, gor±co mi, dupa mi się trzęsie, spodenki za bardzo uciskaj± uda, chodnik jest za twardy, sznurowadło obija się o buta - jednym słowem: koszmar! Ale skoro już wyszłam, to jako¶ staram się może dobiec do lasu, to może chociaż czę¶ć z tych przeszkadzajek odpadnie (słońce, wiatr, temperatura, nawierzchnia), a tam staję na sekundę i poprawiam sobie język w bucie przesuwaj±c go o 2 mm w prawo. I biegnę dalej. Dopiero po jaki¶ 30-40 minutach zaczyna się co¶ ze mn± dziać. Zaczynam się czuć dobrze. Wyzwalam się z bólu, niechęci, ociężało¶ci, ospało¶ci. Wł±cza mi się rado¶ć z pompowania powietrza, wibracja z przepływaj±cej w sercu krwi, fantazja z podgl±dania i podsłuchiwania okolicy, u¶miech z pochłaniania zapachów. I tym sposobem dokładam sobie do zaplanowanego treningu jeszcze parę kilometrów (gdy mam więcej czasu) albo bezwiednie wykonuję BNP (gdy nie mam czasu zbyt dużo). Czy to jest efekt treningów pod długie bieganie? Bez względu na to co to jest wiem, że nie warto rezygnować choć pocz±tki s± zniechęcaj±ce.
Blog moga komentować tylko Przyjaciele autora |
