2011-02-18
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| Eureka! (czytano: 541 razy)
Największe odkrycia dokonywane są przez przypadek. Ja właśnie w ten sposób odkryłem tydzień temu, że przez całe swoje dotychczasowe biegowe życie biegałem w za małych butach. A było to tak...
Normalnie noszę nr 42. Takie też kupiłem sobie pierwsze w życiu buty do biegania – no i oczywiście, łatwo się domyślić, że był to duży błąd. Ale wtedy niewiele jeszcze wiedziałem o bieganiu. Gdy poczytałem, że trzeba sobie sprawić buty większe, kupiłem 42,5, a kolejną parę 43. Te ostatnie wydały mi się już całkiem ok. To znaczy, czasem palce bolały po dłuższym treningu, czasem jakiś paznokieć sczerniał, ale myślałem, że tak już musi być. Tym bardziej, że ogólnie biegało mi się w takich butach dość wygodnie. Większych nie próbowałem, bo wydawało mi się to już grubą przesadą. Sądziłem, że gdy będę miał za dużo luzu, to stopa będzie mi cała latać w bucie, biegać się będzie niewygodnie, porobią się z tego obtarcia i pęcherze itp. Tak sobie myślałem jeszcze niedawno, aż ostatnio...
Musiałem sobie kupić nowe buty. Oczywiście w miarę dobre i przede wszystkim tanie. Na wyprzedaży w outlecie znalazłem fajne Nike, takie jakich potrzebowałem, dla pronatorów. Wszystko dobrze, tylko że nie było, niestety, nr 43. Żadne inne buty mi nie spasowały, a że jakieś kupić musiałem, to spróbowałem przymierzyć 44. Na początku oczywiście wydały mi się znacznie za wielkie, ale przebiegłem się po sklepie i stwierdziłem, że może wcale nie jest tak źle. Pomyślałem, że zaryzykuję. Za taką cenę mogę spróbować – najwyżej spróbuję je komuś odsprzedać, gdybym jednak nie mógł w nich biegać.
W zeszłą niedzielę zabrałem te nowe buty na trening, od razu 20 km i... wróciłem zachwycony. Biegło mi się po prostu idealnie. Nic nie uwierało, noga wcale nie latała, nic nie obcierało. Na początku trochę dziwne wydawało mi się to, że mam tyle luzu przed palcami, ale szybko się przyzwyczaiłem. A takiego komfortu w stopie po treningu chyba nigdy jeszcze nie czułem.
Jeśli o buty chodzi, to dowiedziałem się parę dni temu jeszcze czegoś nowego – Maja nauczyła mnie, jak je wiązać, żeby się nie rozwiązywały w czasie biegu. Myślałem, że takie umiejętności, jak sznurowanie butów opanowałem dobrze już w przedszkolu, ale okazuje się, że człowiek musi się uczyć przez całe życie :)
Ostateczny sprawdzian nowe buty przejdą za trochę ponad tydzień, 26 II, ale jestem pewien na 99,9%, że zaliczą go na szóstkę.
A co będzie 26 II? Pierwszy w tym roku start! No może taki połowiczny, taki trochę pół-trening, bo walczyć o żadne życiówki nie zamierzam, ale zawsze... A będzie to Biegowa Korona Himalajów. Drugi z cyklu czternastu maratonów – od stycznia do grudnia 2011, a więc częściej niż co miesiąc jeden. Niby maraton, ale, podobnie jak np. podczas Perły Paprocan można pobiec mniej – dowolną ilość liczących 4,2 km okrążeń. Wszystko to odbywa się na Muchowcu, a więc miejscu, gdzie biegać bardzo lubię. W najbliższym biegu chciałbym zaliczyć coś w okolicach 30 km. Jako pierwsze w tym roku tak długie wybieganie w ramach przygotować do najważniejszego startu wiosny, czyli Silesia Marathonu. Ale o tym więcej napiszę następnym razem.
Blog moga komentować wszyscy zalogowani czytelnicyDodaj komentarz do wpisu
DamianSz (2011-02-18,20:45): Ja do biegów ultra mam buty nawet o 2,5 numer większe.
Takie zawody o których wspominasz, to super okazja do wszelkiego rodzaju sprawdzianów albo treningu. Można na przykład, jak ja ostatnio, biec BNO -)
Teraz poćwiczę trochę rolę zająca. A, więc do zobaczenia na Muchowcu.
creas (2011-02-18,21:27): Damek, to się zobaczymy parę razy na trasie, jak będziesz mnie dublować :). Bo ja chcę się skupić na długości, a nie szybkości. Tak gdzieś 6:15 - 6:30/km. I może dopiero pod koniec, jak sił starczy, trochę przyspieszyć
|
