2013-10-03
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| 29 września… (czytano: 447 razy)
… to zawsze była szczególna data w moim kalendarzu. Nie inaczej było i w tym roku. I nie chodzi wcale o 40. BMW Berlin Marathon, który ani nie przytłoczył mnie swoim rozmachem, ani nie powalił na ziemię perfekcyjną organizacją. Po prostu profesjonalna impreza biegowa, którą będę wspominał z uśmiechem na twarzy, ale pewne mankamenty też można znaleźć.
A co do daty 29 września… w mojej rodzinie jest to dzień podwójnych imienin, moich i mojej babci Michaliny. Babcia odeszła kilka tygodni temu, i z tego powodu ten maraton nabrał dla mnie szczególnego osobistego znaczenia.
Zacznę jednak od początku. Błyskawiczne zapisy niemalże rok przed imprezą. Konia z rzędem temu, kto wie z takim wyprzedzeniem, w jakiej będzie formie, jakie będzie miał plany wynikowe, i czy w ogóle będzie miał ochotę wziąć udział w danym maratonie czy innym biegu.
Od początku szykował się duży wyjazd klubowy. Można by powiedzieć, że pół „biegowego Poznania” wybierało się pod koniec września do Berlina w wiadomym celu. Od samego maratonu, bardziej stresowała mnie pierwsza w życiu podróż samochodem do Niemiec, ale jak się okazało zupełnie niepotrzebnie. Noclegi dla całej grupy zarezerwowane były w hotelu Generator, i tutaj pierwszy zgrzyt… ponad godzinne oczekiwanie na możliwość rozlokowania się w swoich pokojach. Nie po raz pierwszy okazało się, że informacja na stronie hotelu to jedno, a rzeczywistość… to coś zupełnie innego. Musieliśmy poczekać, aż firma sprzątająca posprząta pokoje ;-)
Jeszcze tego samego dnia wizyta w biurze zawodów, i pizza w Vapiano. Następnego dnia mieliśmy przede wszystkim w planie Bieg Śniadaniowy z banerami klubowymi… mający swoją metę na stadionie Olimpijskim. Takiej okazji nie mogłem przepuścić… chciałem też w końcu poczuć atmosferę maratonu. Założyliśmy specjalnie przygotowane na tą okazję koszulki klubowe „KB Maniac Poznań celebruje 40. Berlin Marathon”, i w drogę...
…a sam maraton… w telegraficznym skrócie… wyjazd z hotelu o 6:00 rano. Stop. Pół godziny przed resztą maratończyków z Poznania. Stop. Docieramy na miejsce i… czekamy na otwarcie strefy startowej przynajmniej kwadrans. To chyba za karę. Stop. Zgodnie z rytuałem… szatnia, depozyt, toj-toje. Stop. Postanawiam zmienić strefę F, na E która startuje w pierwszej fali. Stop. Aż tak bardzo nie pilnują … udaje się. Stop. Ruszamy. Stop. Muszę zwalniać bo fala biegaczy niesie. Stop. Nie jest za ciasno. Biegnę lewą stroną gdzie większy luz, ale nadkładam drogi. Stop. Rzuca się w oczy przede wszystkim duża liczba Duńczyków. Stop.
Wiadomość od duńskiego znajomego z endomondo Henrika Hoplarika Franijeur:
It"s the biggest dansh event outside Denmark !!! Approx 5000 runners and I guess ... The same in supporters / spectators :)
Garmin gubi się między budynkami. Pokazuje jakieś dziwne prędkości/dystanse. Stop. Ostatecznie docieram do mety z czasem 3:31:49. Stop. Życiówka jest, ale bardzo skromna. Stop. Jestem zadowolony, bo tym razem nie realizowałem żadnego specjalnego planu treningowego. Stop. Za metą dostaję jakiś drgawek, wypłukałem się ze wszystkiego. Stop. Udany wyjazd, udanym maraton. Stop.
Fot. B.Lipińska
Blog moga komentować tylko Przyjaciele autora
Tr (2013-10-03,17:26): Przykro mi. Ja tez bieglam maraton tuz po smierci babci. Zazdroszczę Berlina. Moze za rok... Choc sa miejsca ktore kusza tak samo albo i bardziej Gratuluje! :)
michu77 (2013-10-04,13:28): ...dokladnie, wiele imprez kusi ;p
Honda (2013-10-15,21:44): ...nieładnie tak urywać w połowie, jestem ciekawa co dalej :)
michu77 (2013-10-16,08:31): ... było dalej, ale po awarii serwera zniknęło...
|
