2009-09-14
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| Kosmos. (czytano: 293 razy)
To był dzień! Do Wrocławia pojechałam z mieszanymi uczuciami. Cały tydzień poprzedzaj±cy maraton odpoczywałam i opychałam się węglowodanami;) Czułam się jak p±czek na ma¶le, ale maratonu dziwnie się nie bałam. Na starcie stanęłam spokojna, czekaj±c na spotkanie z przeznaczeniem. CO MA BYĆ, TO BĘDZIE.
Pierwsze 5 km pokonałam z Gab±, bo moi znajomi z klubu ustawili się dwie minuty przede mn± i stracili¶my ze sob± kontakt. Zd±żyły¶my omówić z Gab± ważne problemy zdrowotne i nie tylko... Kilometry szybko mijały. Przy wodopoju odnaleĽli¶my się ze znajomymi, a Gaba przeszła do galawaya. Dziwnie się jednak złożyło, że Gaba znalazła się przed nami i ogl±dali¶my jej plecy do 10-go kilometra. W naszej grupie biegło dwóch basiorów i trzy wadery. Najstarszy basior - Janusz, po¶więcił się żeby nas poholować. Najmłodszy - Grzesiu debiutował i chciał ukończyć ten maraton w dobrej formie. Dorotka chciała złamać 4:30, Renia podobnie, a ja zrealizować swój plan i pokonać magiczne 5 godzin. Tempo grupy mi odpowiadało, więc postanowiłam trzymać się ich do półmetka, a potem - zobaczymy. W grupie zawsze raĽniej:) Biegło się wspaniale. Trasa piękna, płaska, poprowadzona ciekawymi ulicami Wrocławia. Przyjemny chłodek, momentami orzeĽwiaj±cy wiaterek. Kontrolowałam czas. Wiedziałam, że jest dobrze. Z pokor± czekałam na "schody" na 30-tym kilometrze. Nic drastycznego jednak nie nast±piło. Pobiegłam z nimi dalej. Byle do 32-go kilometra. Byle do 35-go. Może jeszcze dwa. Do mety rzut beretem. Dam radę. Dorotkę dopadł kryzys. Zwolnili¶my. Razem zaczęli¶my, razem skończymy. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Dorotka złapała drugi oddech. Zamajaczyła tablica z liczb± "40". Ostatni wodopój. Nie mogli¶my już patrzeć na Pałerejda, ale woda była na miarę złota. Słońce przypiekło. Schłodzili¶my czoło. Z ulg± wbiegli¶my w zacienion± uliczkę Zacisza. Biegn±c te dwa ostatnie kilometry, przeżywali¶my w milczeniu swoje cierpienie. Nagle Janusz rzucił hasło "Może by¶my co¶ za¶piewali?" i już po chwili rozległo się gromkie: "Spoza gór i rzek wyszli¶my na brzeg..." Potem druga zwrotka i "... co ci przypomina, co ci przypomina widok znajomy ten". Żołnierska pie¶ń wlała w nasze serca nadzieję i przywróciła bojowego ducha. Dalej już tylko "Gdzie jest ta meta? Cholera, gdzie jest ta meta? Gdzie jest ta meta? Cholera, gdzie jest ta meta?" Zanim kto¶ zd±żył wezwać policję, ukazała się upragniona meta. Razem wbiegli¶my na dywany. Jeszcze starczyło sił na finisz. Zegar wy¶wietlał wynik: "04:39:17". KOSMOS
Blog moga komentować tylko Przyjaciele autora
Hepatica (2009-09-14,09:20): Reniu, to zaledwie pocz±tek Kosmosu:))). Terazd dopiero się zacznie:))). Baaaaaardzo się ciesze i strasznie GRAAAAAAATULUJE!!!!:))).
Kkasia (2009-09-14,09:51): WIELKIE POKŁONY I GRATULACJE!!! aŻ MI CIARKI PRZESZŁY, JAK TO CZYTAŁAM!! pokonała¶ go w wielkim stylu!!
Marysieńka (2009-09-14,10:14): Reniu....JESTE¦ WIELKA...GRATKI!!!!!
kokrobite (2009-09-14,12:05): Tak, teraz się zacznie :-) To tak jakby¶ weszła na Mont Blanc. Czas na Elbrus. A potem... :-))) Na razie wielkie gratulacje!!!
Kedar Letre (2009-09-14,13:34): No to teraz czas na połamanie 4, potem 3.......a dwójkę zostaw do połamania "Hajlemugebrasalasiemu" :) Jeszcze raz gratuluję!!!
Foxik (2009-09-14,17:34): szacunek Reniu!!! Serdecznie gratuluję tego wyniku - dla mnie to jeszcze większy kosmos niż dla Ciebie, bo Ty go już oswoiła¶ a ja nie i na dodatek nie mam pojęcia kiedy się to stanie :)
shadoke (2009-09-14,20:51): Gratuluję Reniu:) Piszesz tak lekko jak biegasz, albo odwrotnie:)
andrzejhaz (2009-09-14,21:32): ¦wietnie dowcipnie napisane.Serdecznie gratuluję wymarzonej życióweczki.
|
