2010-06-28
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| "this kind of days" (czytano: 306 razy)
Coś co dwa dni temu sprawiało tyle radości, satysfakcji, dzisiaj jest przekleństwem. W takich chwilach zastanawiam się czego ja tak naprawdę chcę od nałogu zwanego bieganie. Wszystko co miałem zrobić już zrobiłem a katować się żeby to poprawić… nie to nie ma sensu. Cztery, pięć godzin przebywania na dworze w pracy już mi chyba starczy. Organizm jest na tyle ugotowany że od kilkunastu dni gdy tylko ma okazję, woła spać. Teraz też prawie zasnąłem oglądając mecz. Tylko niewygodna pozycja sprawiła, że nie padłem na dobre. W planie było wyjść za chwilę potruchtać. Głowa ciężka, nogi „nie moje”. Jedynie jakaś mała szara komórka w głowie woła „chcę iść biegać”. Zazdroszcze Wam tak uparcie wykonującym plany, biegającym z taką radością. Kasprowy pokazał mi że chyba nawet góry nie uratują mojej motywacji do biegania. Co z tego że w sobotę przebiegłem na treningu dwadzieścia trzy km. To był jednorazowy zryw jakich dużo w moim bieganiu w tym roku. Jak próba poderwania się do walki na 35km maratonu. Pomyślicie że marudzi że zaraz i tak zrobi coś szalonego. To jest fajne, ale na dłuższą metę boli i osłabia organizm. Kalendarz startów w sierpniu i wrześniu jest obecnie pusty i może taki pozostanie…
…nie chce do nikogo pisać, dzwonić bo uznałem że nie warto. Tym bardziej w pracy, gdzie bieganie jest tylko obiektem żartów, docinek, a nawet milczenie nic nie daje. To jest na tyle ciężkie, że dzisiaj pierwszy raz pomyślałem, żeby się z tego wyrwać, żeby zmienić pracę…
Blog moga komentować wszyscy zalogowani czytelnicyDodaj komentarz do wpisu |
