2012-06-17
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| Takie dni musz± się zdarzać… (czytano: 999 razy)
Czasem udaje mi się nad sob± panować. Czasem potrafię wyj¶ć z siebie i udawać, że to nie moje ciało, że to nie ja … porażka ma tylko matkę a sukces wielu ojców :) co¶ w tym jest. Bardzo zależało mi na wspaniałym wyniku maratonu w Krakowie. Tłumaczyłam sobie, że wynik powinien mnie cieszyć - tylko ja wiedziałam co te nerki robiły ze mn± na trasie. ukończyłam go. To powinno być najważniejsze. Nie wygrałam maratonu ale wygrałam z maratonem. Tego się trzymałam w chwilach kiedy schodziłam w doliny.
Najtrudniej było wytłumaczyć Ludziskom co ja tam takiego nawywijałam, że tak to wszystko wyszło. Otrzymałam ‘na pw’ kilka cennych uwag, sugestii, porad i kilka fajnych listów z tre¶ci± motywuj±c±. Po maratonie najtrudniejsze były pierwsze 2 dni … a potem każdy następny … do najbliższych zawodów. Przed sam± sob± udawałam trochę, że tych zawodów nie było, że ten incydent się nie zdarzył, chwilami wymazałam go z pamięci.
Dzi¶, kiedy minęły już prawie 2 miesi±ce, patrzę na to jeszcze inaczej. Wiedziałam, że włożyłam mnóstwo pracy w przygotowania i je¶li się teraz poddam… to będzie najgłupsze, co mogę zrobić. Szkoda to wszystko zmarnować. Jeden kiepski trening o niczym nie ¶wiadczy i tak potraktowałam ten maraton – jak trening. Postanowiłam się dobrze zregenerować i wszystko przemy¶leć, na lekkich treningach wszystko od nowa sobie w główce poukładać. Nie było to łatwe… bo najtrudniej jest oszukać samego siebie … i je¶li inni przypominaj± jaka jest rzeczywisto¶ć … wci±ż zadaj±c pytania… dlaczego, co się stało, a czemu, jak my¶lisz ? takie pytania wiele mog± uzmysłowić ale mog± też zmęczyć.
Wiele łez wylałam, choć tego nie chciałam. Wiele razy już prawie płakałam ale nie zaczęłam. Wiele razy … wiele razy… i wiele razy też udawałam, że to nie ja, że to nie jest mój wynik… wychodziłam na treningi jak zawsze, piłam i spałam jak zawsze… leczyłam swoje nerki i robiłam ‘swoje’. Jedno tylko zmieniłam: sposób odżywiania. Byłam tak wkuta po tym Krakowie… że postanowiłam wypracować sobie swój własny ulubiony, najbardziej komfortowy sposób odżywiania w czasie tygodni treningowych, w dniach przedstartowych i startowych. Udało się. Testowałam ‘mój nowy jadłospis’ z bardzo dobrym skutkiem.
Walka o powrót do normalno¶ci trwała do¶ć długo…, bo bardzo trudno jest po porażce uwierzyć znów w siebie. Kiedy inni wokół odnosz± sukcesy, kiedy widzisz ich u¶miechniętych a ty z trudem … się nie rozpłakujesz. Jedynym dobrym scenariuszem jest obrócić się na pięcie i szybko jako¶ rozładować emocje... by nie pokazać łzy… by nie pękn±ć. Najlepszym sposobem jest i¶ć i sprawić sobie przyjemno¶ć. Dla mnie najprzyjemniejsze było bieganie. Każdym kilometrem rozładowywałam emocje a każdy następny krok sprawiał, że było mi lżej…. Próbowałam wmówić sobie, że nie biegam dla wyników - ale to było tak nieprawdziwe... że nie działało.
Starałam się być głucha na wszystko to, co sprawia, że czuję się gorzej. Cieszyłam się sukcesami innych, gdzie¶ tam w ¶rodku iskierka nadziei nie zgasła, wiedziałam, że przyjdzie taki czas, kiedy i mnie będzie stać na więcej. Bo je¶li inni mog± to i ja będę mogła. Bo przecież wielu jest takich jak ja. Nie zawsze wszystko wszystkim wychodzi. Nie chciałam tracić czasu na rozpamiętywanie porażki. Życie jest zbyt krótkie. Trzeba ostro zakasać rękawy i trenować, biegać i poznawać siebie sam± każdego dnia lepiej. I tak mijały tygodnie na pocieszaniu samej siebie. Tłumaczyłam sobie ile jest za mn±, że nie jestem taka najgorsza i że moja kondycja jest dobra tylko chwilowo słaba. Że normalnie to jest inaczej…
Dzi¶ my¶lę, że ‘maratońska lekcja’ miała drugie dno. Nie chodziło o trasę czy też o wynik… chodziło o mnie. Wygrałam z maratonem dwa razy: raz na trasie, nie poddałam się i raz jeszcze ‘po’ , podczas tygodni regeneracji. Zwyciężyłam własne słabo¶ci i nauczyłam się rozganiać ciemne chmury. Walka z czym¶, co może nie istnieje, z czym¶ czego nie widać, toczyła się a ja nie byłam tego ¶wiadoma. Teraz to wiem. Takie dni jak ten w Krakowie musz± się zdarzać. To co nas nie zabije – wzmocni.
Na zdjęciu :) POWER
Blog moga komentować wszyscy zalogowani czytelnicyDodaj komentarz do wpisu
mamusiajakubaijasia (2012-06-18,05:42): Bardzo fajny wpis. A wnioski trafne:) Powodzenia w poznawaniu siebie:))
robaczek277 (2012-06-18,07:54): Super sprawa, zycze jak najwiecej takich sukcesow
jacdzi (2012-06-18,18:17): Maraton to wspaniala lekcja. Uczymy sie na niej wielu rzeczy, ale najbardziej poznajemy sami siebie.
doktorek33 (2012-06-18,21:09): Raz udało mi się zrobić fajn± życiówkę, wydawało mi się że teraz będzie tylko lepiej. Niestety myliłem się, startuj±c w następnym maratonie nawet nie my¶lałem o złym wyniku. ¬le oceniłem panuj±ce warunki i dostałem szkołę, której nigdy nie zapomnę, bo ledwo ukończyłem bieg. Straciłem pewno¶ć siebie i bardzo bałem się następnego maratonu. Już nie byłem pewny, czy dam radę dobiec do mety. Odzyskałem wiarę
10.06.2012 pamiętaj±c o tym, że nie zawsze wyjdzie mi tak jak to sobie wymarzyłem i każdy - nawet najgorszy wynik - będzie dobrym wynikiem, bo w końcu chodzi tu o dobr± zabawę.
PS. Do zobaczenia w Pszczewie!
gerappa Poznań (2012-06-18,21:12): do zobaczenia!
snipster (2012-06-20,09:06): spokojnie i cierpliwo¶ci, luĽna łydka popłaca :) trzeba tylko się zresetować i zacz±ć od pocz±tku, tak jakby ten kolejny raz był tym pierwszym, maj±c jednak do¶wiadczenie z tych poprzednich. Pozytywne nastawienie i będzie super :)
Marysieńka (2012-06-22,12:39): Też tak mam, że im więcej daję z siebie tym więcej oczekuje od siebie....ale życie lubi płatać figle....ale cóż byłoby warte, gdyby wszystko układało się tak jak sobie zaplanowali¶my:))
|
