2011-03-20
Dostęp do
wpisu:
Publiczny
| Niedziela (czytano: 546 razy)
Skoro niedziela to jak na porządnego biegacza przystało w planie musiało pojawić się długie wybieganie.
W tym miesiącu to mój drugi trening z tej serii ale jak się okazało znacznie trudniejszy do zrealizowania niż przypuszczałam.
A wszystko to za sprawą wirusa, który się do mnie przyczepił i nie chce po dobroci odejść.
Od rana czułam się już niewyraźnie. Targały mną wątpliwości czy pojechać na trening czy odpuścić?
Wybrałam opcję: jedź , najwyżej zrobisz mniej kilometrów...
Pierwszą piętnastkę biegałam po 5"00/km. Czułam się świetnie, aż tu nagle organizm zaczął protestować.
Muszę dać radę - pomyślałam
Przecież tak samo może być na zawodach i co wówczas?
Poddać się i zejść z trasy?
Maratończyk tak nie robi...
A że końcówka czyli ostatnie 5 km było w tempie po 4"20/km zacisnęłam zęby by polecieć swoje w myśl motta: płacz na treningu, śmiej się podczas walki.
Szczerze powiedziawszy ten trening tak mi wszedł w ... jak żaden inny bo bieganie jest jak pudełko czekoladek. Nigdy nie wiesz na co trafisz..
Dzisiaj na liczniku: 20 km.
Blog moga komentować tylko Przyjaciele autora |
